در هفته یازدهم تداوم قطع و اختلال گسترده در شبکه جهانی اینترنت، جمهوری اسلامی رکورد تازهای در سرکوب دیجیتال بر جای گذاشت. اکنون ۱۶۸۰ ساعت است که دسترسی آزاد به اطلاعات در ایران به یک «رویای دستنیافتنی» تبدیل شده و کشور در وضعیتی شبیه به یک جزیره متروک در اقیانوس وب قرار گرفته است. این وضعیت، دیگر یک اختلال گذرا نیست؛ بلکه پروژهای مهندسیشده برای «نابینا سازی جمعی» است.
اتاقهای فکر حاکمیت با بستن شریانهای ارتباطی، چهار هدف کلیدی را دنبال میکنند:
خفقان خبری: جلوگیری از خروج گزارشهای نقض حقوق بشر به خارج از مرزها.
نابودی معیشت: فلج کردن بازوهای اقتصادی بخش خصوصی و کسبوکارهای مستقل.
انحصار روایت: جایگزینی حقیقت با پروپاگاندای داخلی در غیاب رسانههای آزاد.
تخریب امنیت روانی: ایجاد حس ناامنی و انزوا در میان شهروندان برای کاهش توان کنشگری.
در حالی که در دنیای مدرن، دسترسی به اینترنت همردیف با حق حیات و آزادی بیان شناخته میشود، در ایران این ابزار به سلاحی برای تنبیه عمومی تبدیل شده است. از آموزشهای آنلاین که نیمهکاره ماندند تا بیمارانی که در تأمین دارو به دلیل اختلال سیستمهای آنلاین با بحران مواجه شدند؛ ۱۶۸۰ ساعت خاموشی، خسارتی فراتر از عدد و رقم به ساختار اجتماعی ایران وارد کرده است.
واقعیتِ عریان این است: حکومتی که دیوارها را به جای پلها میسازد، بیش از هر چیز از قدرت «اتصال» میترسد. یازده هفته قطع اینترنت، اعتراف رسمی به این است که آگاهی شهروندان، بزرگترین تهدید برای بقای این زندان دیجیتال محسوب میشود.
اظهار نظر (0)
تاکنون هیچ نظری داده نشده است.