در حالی که جهان با اشتیاق منتظر آغاز یکی از حساسترین مذاکرات سده ۲۱ است، هر یک از جیدی ونس، معاون رئیسجمهور آمریکا و محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس ایران، به سوی اسلامآباد پایتخت پاکستان به راه افتادهاند. این نشست که قرار است فردا شنبه برگزار شود، میان دو جبهه متضاد برگزار میگردد؛ جبههای که خواستار "امتیازات پیشهنگام" است و جبهه دیگری که تنها "تسلیم شدن" را میپذیرد.
برخورد شروط؛ چه کسی عقبنشینی میکند؟
محمدباقر قالیباف پیش از رسیدن به محل نشست، شروط تهران را صریحتر کرد و اعلام داشت: "هیچ مذاکرهای آغاز نمیشود تا زمانی که آتشبس در لبنان اجرایی نگردد و اموال بلوکهشده ایران آزاد نشوند." تهران میخواهد از طریق این دو شرط، جایگاه خود را در داخل و منطقه قدرتمند نشان دهد.
اما در مقابل، جیدی ونس با همان روحیه "صلح از طریق قدرت" که دونالد ترامپ از آن پیروی میکند، پاسخ تهران را داد و اعلام کرد که واشینگتن هیچ شرط پیشهنگامی را نمیپذیرد. این برخورد نشاندهنده آن است که نشست اسلامآباد تنها گفتگو نیست، بلکه آزمون ارادهی هر دو کشور بر لبهی یک جنگ بزرگ است.
چرا اسلامآباد؟ راز انتخاب این مکان چیست؟
انتخاب پایتخت پاکستان به عنوان محل این مذاکرات تاریخی، چند بُعد استراتژیک مهم در پشت خود دارد:
نزدیکی جغرافیایی: پاکستان با ایران هممرز است و این باعث شده تهرانیها از نظر لوجستیکی و امنیتی در مقایسه با کشورهای دیگر احساس آرامش بیشتری کنند.
میانجیگری تاریخی: پاکستان همیشه رابطهای متوازن میان واشینگتن و تهران داشته است. در گذشته چندین بار اسلامآباد به عنوان پلی برای رساندن پیامهای محرمانه میان هر دو کشور عمل کرده است.
پیامی برای کشورهای عربی و اروپا: دولت جدید ترامپ میخواهد نشان دهد که لزوماً تنها از طریق عمان، قطر یا سوئیس گفتگو نمیکند. انتخاب پاکستان به عنوان یک قدرت منطقهای صاحب سلاح هستهای، وزن سیاسی متفاوتی به مذاکرات میبخشد.
بیطرفی امنیتی: اسلامآباد توانایی تأمین حفاظت شدید برای هیئتهای سطح بالا را به دور از چشم رسانهها و جاسوسان بینالمللی که اغلب در وین و ژنو فعال هستند، دارد.
بر لبه ۲۴ ساعت:
همانطور که دونالد ترامپ هشدار داده است، سرنوشت این نشست در مدت ۲۴ ساعت یکسره خواهد شد. اگر هیئت ونس و قالیباف به یک نقطه مشترک نرسند، آنگاه احتمال حمله نظامی آمریکا به ایران بیشتر میشود، بهویژه که ترامپ اعلام کرده است "کشتیهای جنگی ما با بهترین سلاحها پر شدهاند".
اکنون چشمان جهان بر پاکستان است؛ آیا اسلامآباد به محل تولد "بازسازماندهی جهان" و صلحی نو تبدیل میشود، یا آخرین ایستگاه دیپلماسی پیش از انفجاری بزرگ خواهد بود؟ فردا پاسخ این پرسشها روشن میشود.
اظهار نظر (0)
تاکنون هیچ نظری داده نشده است.