در 22 سال، 42 شخصیت سیاسی در عراق ترور شده‌اند

ترورهای سیاسی در عراق نشان دهنده درگیری بین احزاب و نیروهای رقیب و محدودیت‌های این درگیری است. خبرگزاری عراقی الساعه گزارش داد که در 22 سال گذشته 42 شخصیت سیاسی در عراق ترور شده‌اند. ترور در عراق، به عنوان یک ابزار سیاسی، به یکی از راه‌های تحکیم قدرت، به ویژه در مواجهه با بی‌ثباتی امنیتی تبدیل شده است. تروریسم نقش مهمی در عرصه سیاسی ایفا کرد؛ سازمان‌های تروریستی مجموعه‌ای از اقدامات را انجام دادند که تعدادی از سیاستمداران را در درگیری‌های فرقه‌ای هدف قرار داد، به ویژه در مناطق سنی‌نشین، جایی که تعدادی از سیاستمداران با حذف سیستماتیک توسط این گروه‌های مسلح مواجه شده‌اند. روند ترور سیاسی در سال 2003 آغاز شد، زمانی که چهار شخصیت برجسته سیاسی از جمله محمد باقر حکیم، رئیس شورای عالی انقلاب اسلامی، و عبدالمجید خویی، روحانی و سیاستمداری که فرزند مرجع عالی ابو قاسم خویی بود، ترور شدند. در سال 2004، این روند با ترور هفت شخصیت سیاسی، به ویژه عزالدین سلیم، رئیس دوره‌ای شورای حکومت موقت، تقریباً دو برابر شد و در سال 2005، 14 سیاستمدار برجسته به دست مهاجمان ناشناس کشته شدند. از سال 2006، ترورهای سیاسی، با وجود ادامه ترور غیرنظامیان به اشکال مختلف و توسط مجریان مختلف، رو به کاهش گذاشت. اما در سال 2013، با رو به وخامت گذاشتن اوضاع امنیتی کشور، ترورهای سیاسی دوباره به صحنه بازگشتند، زمانی که 11 شخصیت سیاسی در آن سال ترور شدند. پس از سال 2013، این پدیده به طور نسبی، اما نه به طور کامل، کاهش یافت، زیرا به طور متوسط سالانه یک تا پنج مورد تروریسم ادامه یافت. روش‌های مورد استفاده در نظریه‌ها: آتش مستقیم: 60٪، انفجار (بمب/خودرو) 30٪، روش‌های ویژه (صدا خفه کن، خودکشی): 10٪ و ترورهای سیاسی از سال 2003 الگوی ثابتی در عراق بوده‌اند، اما با رقابت‌های انتخاباتی و مداخله خارجی تغییر کرده‌اند و قربانیان از جوامع مختلف (شیعه، سنی، کرد) بوده‌اند. انتخابات اغلب قبل از موج ترورها برگزار می‌شود و آنها را به نشانه‌ای از افزایش شدت درگیری تبدیل می‌کند. در همین حال، ترور صفا مشهدانی در سال 2025نشان‌دهنده احتمال بازگشت تروریسم سیاسی با نزدیک شدن به انتخابات 2025/11/11 است که همیشه با انتخابات تکرار می‌شود.